هفته پیش دنبال حکم پایان طرح بودم. جالب اینه که با اینکه من از دو هفته قبل تمام نامه نگاری ها و مراحل اداری رو انجام داده بودم بطور تعجب آوری نامه های من گم شد و دوباره از اول همه کارا رو باید انجام میدادم البته به قول علی ۳سال رفتی ۱۰ روز هم روش! راست میگه !

راستی جمعه با بچه های سایت زیر آسمان قرار داشتیم. خیلی خوش گذشت. آشنایی با دوستایی که همه یه هدف مشترک دارن خیلی لذت بخشه. بخصوص که همه از لحاظ فرهنگی تقریبا مشابه هستند یعنی یه گروه که با مهارت و تحصیلاتشون میخوان پیشرفت کنن و این پیشرفت رو تو مهاجرت میبینن

نمیدونم همیشه این احساس رو دارم یا نه ولی فعلا که خیلی راضی هستم. دیروز رفتم باشگاه نزدیک خونه و از برنامه  و ساعت هاش سوال کردم. یه تلفن هم زدم برای کلاس نقاشی. کارایی که تو این سی سال هیچ وقت نمیتونستم بکنم. فعلا دارم از اینکه وقت آزاد برای خودم دارم لذت میبرم. علی هم خوشحاله. بیچاره ۷ سال تموم نه ناهار داشت نه شام!!!! چون من یا دانشجو بودم و باید درس میخوندم  یا فرداش باید میرفتم کلاس و باید درس فردا رو آماده میکردم که نکنه خدای نکرده دانشجو سوال کنه و من ندونم!!!!!!!!! یا اونقدر خسته بودم که از ترس بد اخلاقی من میگفت تو برو بخواب من یه چیزی میخورم! آخیییییی. ولی الان دیگه فرق کرده! دیگه هم ناهار داریم هم شام. اونم غذای تازه.

خیلی خنده داره ولی گاهی به خانومای خونه دار حسودیم میشد اگر چه فقط ۲-۳ تا صبحم آزاد شده ولی انگار رو ابر ها راه میرم.

خلاصه که خیلی خوشحالم. امیدوارم زودتر این کارای اداری پایان طرحم هم تموم بشه و راحت بشم

دیشب هم میخواستم برم دکتر!  یکشنبه تلفن زدم مطب ومنش تلفنی گفت روزهای زوج از ساعت ۴ تا  ۷ و کسی گوشی رو بر نداشت! منم پیغام گذاشتم که من دکتر فلانی هستم و برای مشاوره میخوام فردا عصر بیام . دوشنبه هم از ساعت ۴ شروع کردم تلفن زدن که بگم بیام یا نه!! که به همون نشونه از ساعت ۴ تا ۶ یه ریز اشغال بود و طبق معمول راه افتادم برم حضوری اونجا. طبق آدرسی که تو تلفن گفته بود پلاک ۲۷بود! که من گفتم خوب چون اول خیابونه همون جا پارک میکنم و دوقدم راه میرم. دیدم پلاک ها از ۲۷۰ شروع شده!!! رفتم  و رفتم تادیدم که نزدیک پلاک ۵۵ رسیدم و نزدیک آخر خیابونه! تا ته کوچه که رسیدم پلاک شده بود ۳۷ و کوچه تموم شد!! بعد از کلی پرس و جو فهمیدم پلاک ها توسط شهرداری محترم عوض شده و باید برم پلاک قدیم! و در واقع دوباره کوچه رو برگشتم ورسیدم دم همون پلاک های ۲۷۰-۲۸۰ و فهمیدم اونجاست! ( ضمن اینکه در طی این مدت هم مرتب با موبایل شماره مطب رو میگرفتم که اشغال بود) رفتم وارد ساختمون بشم که نگهبان در رو قفل کرد و گفت خانوم ساختمون تعطیله چون ساعت ۷ شده( حالا ۱۰ دقیقه هم مونده بود) و هر چی گفتم آقا من وقت دکتر دارم و از راه دور اومدم لاقل بگذار برم بگم من اومدم قبول نکرد و در کمال ادب پشتش رو کرد و رفت!!!!!!!!!!!!!!انگار من اصلا وجود ندارم!!!!!۱ 

اینم از مقایسه دو بیمار و دو پزشک! یکی مثل بیمار محترم دانشگاه که برای رفع مشکلش حتی حاضر نیست بره وسایل بخره ( ویزیت و جق عمل که جای خود دارد) و با داد و بیداد میگه من یه قرون پول نمیدم وکار رو باید مجانی انجام بدید! و ما هم با کمال احترام میگیم چشم . رزیدنت عزیز یه کاریش بکن !!!!!!!!!!۱یکی هم مثل من که حتی نگذاشتن وارد مطب اون دکتر بشم

 امروز خانوم آقای خمینی فوت شدن و تمام سریال هارو اعلام کردن نشون نمیدن!!!! اینم از روز اول فروردین!!!!

قرار بود فردا صبح با شیما و علیرضا وچند تا دیگه از بچه ها بریم دیزین و شب هم بمونیم تا دو روز اونجا باشیم و به قول معروف کیف دنیا رو بکنیم  ولی ماجرا اینطور شد. هتل دیزین اعلام کرد که با کارت های سفر کارت که دانشگاه به من  داده ۴۰ در صد تخفیف میده . منم کلی ذوق کردم و به بچه ها گفتم همه اتاق ها رو من میگیرم که تخفیف بم میدن. جاتون خالی صبح با علی رفتیم عابر بانک تا کارت رو شارژ کنیم. به محض اینکه کارت و به دستگاه دادیم تا چک کنیم ببینیم پول کافی توش ریختیم یا نه٬ گفت به دلایل ایمنی امکانپذیر نیست و هولوفتی کارت رو قورت داد. ماشاله که بانک ها هم تا ۵ فروردین بسته است!!!!!!پس قید کارت رو زدیم .

وقتی میگن قراره یه چیزی نشه همینه دیگه!!!! الان هم که داره بارون میاد و این هم یعنی برنامه فردا کنسل!!!!!  و بشینیم خونه! اینم یه جورشه دیگه

نمیدونم این تهران کی میخواد خلوت بشه ! کلی امروز ترافیک بود!!!

این که میگن از هر خواننده ای ترانه ای همینه! من از هر دری سخن میگم. معلومه فکرم خیلی قر و قاطیه!!!!

در هر حال سال نو خیلی مبارک.  اگرچه سال گذشته هیچ برف و بارونی نیومد و بحران اقتصادی هم تو دنیا کولاک کرده ولی سال خیلی خیلی خوبی رو آرزو میکنم.

راستی اوباما هم بهمون تبریک عید گفت. چقدر تو دنیا مهم هستیم ها

شبنم و سعید قراره ۵ شنبه بیان خونمون .شاید بشه علی رو راضی کرد.!!! چقدر خوبه آدم دوستای خوب داشته باشه 

نی نی ه یلدا جون هم دختر شد! چه خوب . مامانم همیشه میگه دختر واجبه ٬  پسر مستحب خدایی راست میگه!

این پست هم برای این نوشتم که یه چیز نوشته باشم! آخه خبر خاصی نبود. عید هم نزدیکه و من هنوز دست به هیچ چیز نزدم. نه خرید ٬ نه خونه تکونی  ٬ نه برنامه خاصی.!!! واقعا بی برنامه بودن خیلی بده.!

امیدوارم این هفته خبرای خوب برامون برسه

این فعلا از این دوستم.

امروز دلم برای فرزانه تنگ شده بود. آخه میشه گفت جز معدود آدماییه که خیلی ساده است و بدجنسی توش نیست. ما دو سال تو بخش پروتز با هم بودیم و در واقع تنها استادای خانوم بخش بودیم برا همینم خیلی با هم جور شدیم. البته بعد از دو سال وقتی بش گفتن همچنان قراردادی بیاد و امیدی نیست که فعلا استخدامش قطعی بشه  اونم ول کرد و رفت. خیلی برای دانشگاه متاسفم که همچین افراد شایسته ای رو به این راحتی از دست میده و الان داره تو خودش لول میزنه که کیو بیاره که بتونه از پی این همه دانشجو بر بیاد! البته اگرچه فرزانه عزیز من تو ماههای اول که رفته بود کلی افسرده شده بود که  گریه میکرد ( آخه بابا مگه اینجا چه خبر بود که رفتن ازش انقدر ناراحتت کرد عزیزم) ولی امروز که باش حرف زدم خیلی خوشحال بود و میگفت از ۷ سالگی تا حالا هیچوقت انقدر آرامش نداشته! هر روز میره کلینیک وعصر ها پیش دختر کوچولوی خوشگلشه و استراحت میکنه و پارک و ورزش میره و خیلی احساس خوبی داره. اگرچه هنوز عاشق تدریس هست ولی دیگه عزت نفسش رو نمیخواد از دست بده. امیدوارم همیشه شاد باشه و باز هم متاسف برای دانشگاه هستم که به راحتی همچین فرد عاشق و بااستعدادی  رو  از دست داد.

دیگه اینکه فعلا عرضی نیست تا بعد

بعدشم دیگه گفتم خودم برم که چشمتون روز بد نبینه!!!!!!!!!!! دفعه بعد که رفتم بالا مه بود و کولاک!!!!! اصلا چشمم نمیدید که دارم میرم تو دره یا تو پیستم!! ۳-۴ بار هم رفتم تو خارج پیست که برف بود و خورم زمین. راه هم گم کردم و خلاصه نزدیک به سکته بودم. گفتم الانه که شهید بشم. فکر بکنید چه ضایع ادم بره اسکی  و شهید بشههه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

بچه ها هم اون پایین هی زنگ میزدن که بیا دیگه دیر شده وسرد ه وکولاکه و اینا!!!!!خلاصه سرتون رو درد نیارم با مصیبتی رسیدم پایین وبرگشتیم خونه.

از شانس ما میگن آدم یا دعوت نمیشه یا چندتا چند تا دعوت میشه!!! اونروز هم دعوت بودیم و وقتی رسدیم خونه به جای اینکه اماده بشیم بریم مهمونی از خستگی غش کردیم!

ولی حساااااااااااااااابی بم کیف داد. کاش بشه هر هفته یا لاقل ماهی دو بار برم. امسال که دیگه تموم شد و فصل سرما داره تموم میشه ولی ایشاله سالهای دیگه.

امروز صبح هم دو تا خبر داشتم. بهرنگ خدا رو شکر از استنفورد وUIUC   و Davis بورس گرفته. دیگه  خیالم راحته بابتش. میشیگان ولی امروز جواب رد داد!!!! علیرغم اینکه قبلا ۲ صفحه نامه نوشته بود برای علی که حتما میگیریم و لطفا اپلای کنید ولی نمیدونم یه دفعه چی شد؟!!!!!!!!!!!به قول علی شاید خیرش بوده نریم یه جای سرد! ( اون که از خداشه همیجا تو سنگر بمونیم و تکون نخوریم!!!!!!!!!!! )

ولی شایدم خیرشه ٬ چه میدونم شایدم اصلا خدا میخواد ما همینجا بمونیم!!!!!

در هر حال دیروز روز خوبی بود و خیلی بم خوش گذشت

چه خوبه که این روز رو گذاشتن که یادمون نره همدیگر رو چقدر دوست داریم. هر وقت فکر میکنم میبینم من همیشه عاشق بودم و چقدر این احساس حس خوبیه! اینکه دوست داشته باشی و با عشق زندگی کنی.

ولنتاین بهانه ایه که از ته دل بگی دوستت دارم . بهانه برای محبت و عشق . برای چیزی که شاید خجالت بکشی اونو به زبون بیاری . یا حتی بهانه ای برای کنار گذاشتن روزمرگی ها.

راستی علی جونم ولنتاین مبارک

امروز تو دانشگاه دارم پست میزنم! آخه دیگه خیالم راحته که نمیخوام دیگه اینجا بمونم. دیگه نمیخوام توی این آدما که نمیتونن پیشرفتت رو ببینن و برای کوبوندنت هر کاری حاضرن بکنن  حتی تو چشمات واستن و دروغ بگن بمونم. بقول بعضی ها باید فکر کنم اینم مثل سربازی میمونه . یه چیز اجباری که بالاخره باید بری و تمومش کنی حتی اگه دوست نداشته باشی.

خوشحالم که بالاخره تصمیمم رو گرفتم. دیگه نمیخوام برای اینکه بتونم خودمو نشون بدم هر خفتی تحمل کنم. دیگه نمیخوام کار کنم تا آدمهای دیگه راحت باشن. گاهی خندم میگیره. با کمال پررویی به من میگن: "خانوم دکتر ما هفته دیگه کلاس داریم ولی موضوع آماده نداریم اگه میشه تا فردا اندازه ۲ ساعت برای کلاس ما موضوع آماده کن." آخه یکی نیست بگه خوب تو که نمیتونی مگه مریضی که کلاس میگیری. جالب اینه که نمیگه لطفا این کلاس رو شما جای من برید!!!! میگه آماده کن لقمه رو که من برم سر کلاس.

یا جمعه بت زنگ میزنن میگن یادته یه کلاس رفتی با فلان موضوع؟ حالا من میخوام برم اون کلاس رو درس بدم اسلایدهاتو بده به من! آخه بی انصافا لاقل یه موضوع دیگه رو برید بگید نه چیزی که من ۳ ساله دارم درس میدم  رو بردارید و حتی زحمت ندید که برید راجع به اون مطالعه کنید.

خیلی خوشحالم دیگه لازم نیست برای دیگران مقاله بنویسم و الکی اسم اونا رو بگذارم اول مقاله. خنده دار اینه که یه تشکر هم نمیکنن و انگار من وظیفه دارم براشون مقاله بدم . چرا؟ چون من تازه اومدم! اونا قدیمی ان و احترامشون واجب!!!!!!

بازم خوشحالم .خیلی زیاد .دیگه نمیخوام بخاطر دیگران زندگی کنم . میخوام خودم باشم میخوام از زندگیم لذت ببرم حتی اگه دیگه تو دانشگاه نرم حتی اگه پیشرفت علمی نکنم. میخوام  برای خودم کار کنم و برای خودم زندگی کنم. دیگه نمیخوام همیشه ترس از دیده شدن مانع خوشی هام بشه. ترس از اینکه کسی بخواد زیرآب منو بزنه.نمیخوام ۱۰ سال دیگه مثل اونا بشم و توی مرداب غوطه بخورم .

ولی هنوز میتونم بگم که این یه تصمیم بزرگ برای من بود. تصمیم به ترک دانشگاه. تصمیم برای یه شروع دیگه.تصمیم برای یه زندگی ساده ولی صاف و بی پیرایش. بدون تزویر و ریا و دو رویی. من خودم هستم نه اونیی که دیگران میخوان باشم.